برنامه اینجانب علی فتح اله زاده رئیس هیئت مدیره شرکت تالیران به عنوان نامزد انتخابات هیئت مدیره سندیکای صنعت برق ایران

برنامه اینجانب علی فتح اله زاده رئیس هیئت مدیره شرکت تالیران

به عنوان نامزد انتخابات هیئت مدیره سندیکای صنعت برق ایران

 الف- مقدمه

1- سندیکای صنعت برق ایران، به عبارتی جمع اضداد است. چرا که رشته‌های مختلفی که ممکن است در مواردی با یکدیگر تضاد منافع داشته باشند، زیر چتر سندیکا گرد آمده‌اند. مثال‌های مشخصی برای این تضاد منافع وجود دارد اما برای رعایت اختصار نمی‌خواهم وارد جزئیات بشوم.

با این توضیح، هیئت مدیره سندیکای صنعت برق ایران باید در تصمیم‌گیری‌های خود به اشتراک منافع اعضاء توجه نماید و بی‌طرفی خود را در حوزه منافع متضاد حفظ کند. و شوربختانه ما در سطح کشور آن قدر مسئله و مشکل برای تمام رشته‌های صنعتی و امور اجرایی داریم که تقابل منافع  رشته‌ها در برابر‌شان هیچ است. البته حضور رشته‌ها و صاحبان منافع متفاوت و مغایر زیر سقف سندیکا جنبه مثبتی هم دارد و آن این که اگر هیئت مدیره سندیکا همت کند، می‌تواند در حل تعارضات مابین رشته‌ها میانجیگری نموده و نتایج رضایت‌بخشی برای دو طرف بدست آورد.

2- آن چه در زیر خواهد آمد را نمی‌شود برنامه نامید و به این دلیل عنوان شبه‌برنامه به آن داده‌ام. چرا که یکی از الزامات برنامه تعیین سازوکارهای اجرایی مناسب برای تحقق آن است. در حالی که در سازمانی چهل تکه و محیطی که  هر صاحب منصبی در حریم خود خانی است، تضمینی وجود ندارد که چیدمان نیروها و تخصیص منابع و فضای کار، موافق نظر من نوعی باشد.

3-در شرایطی که اولیای امور، تشکلهای سیاسی را در نطفه خفه می‌کنند و برای تشکل‌های صنفی تره خرد نمی‌کنند، انتظار زیادی نمی‌شود از انجمن‌ها و سندیکاها داشت. در بهترین حالت سَمَن‌ها صرفاً یک صدا هستند و هنر ما آن است که تا می‌توانیم کاری کنیم که این صدا هرچه رساتر و هرچه  بلندتر به گوش مسئولین برسد.

ب- توضیحات ضروری

1-اینجانب به شفافیت و صراحت، اعتقادی راسخ و قلبی دارم. پس اگر در مطالبی که درپی ‌می‌آید نکته یا نکته‌های احیاناً گزنده‌ای وجود داشته باشد، مسئولین و دست‌اندرکاران محترم دلخور نشوند. بسیار دیده‌ایم و دیده‌اید که برای بیان حقیقتی واضح آن را چنان در چنبره تعارفات جورواجور و لفافه‌های چند لایه می‌پیچانیم که حقیقت از کمبود اکسیژن خفه می‌شود. به همین دلیل من به تقلید از پهلوانان باستانی‌کار می‌گویم « حقیقت زنده را عشق است.»

2-فلسفه وجودی تشکل‌های صنفی چیست؟ غیر از رونق دادن به کسب‌ و کار اعضا در وهله اول و توسعه کشور به عنوان نتیجه منطقی آن؟ اگر چنین است، وظیفه اصلی یک تشکل آن است که  به موانع ظهور و بروز این رونق، و علل و عوامل رکودها بپردازد و راه‌حل‌های منطقی و عملی برای رفع آنها ارائه نماید. به عبارت دیگر وظیفه اصلی هیئت مدیره یک تشکل و به طریق اولی اعضاء آن در یک کلام «حل مسئله» است و مسائل هم عموماً معلوم هستند ولی اگر نیاز به جزئیات بود می‌توان طی پرسشنامه‌هایی از اعضا استعلام نمود.

3-اما در یک سازمان پویا حل مسئله به تنهایی کافی نیست. می‌گویند از هنری فورد بنیانگذار شرکت خودروسازی فورد پرسیدند وظیفه تو در شرکت چیست؟ گفت حل مسئله. پرسیدند اگر مسئله‌یی وجود نداشته باشد چکار می‌کنی؟ گفته بود مسئله درست می‌کنم!  اگر اقتصاد کشور به ده‌ها درد بی‌درمان مبتلا نبود، کار سندیکا با حل مسائل مبتلابه اعضا نمی‌بایست تمام می‌شد. ولی ما که با کوهی از مشکلات مواجه هستیم این حرف به درد اکنون ما نمی‌خورد؛ اما خوب است برای آینده، این هم در گوشه ذهن‌مان باشد.  

4-زمانی که پای در راه می‌گذاریم  تا به جنگ مسائل و برطرف کردن آنها برویم ناخواسته پای قدرت و سیاست به میان می‌آید. نقل است عبدالحسین میرزا فرمانفرما به یکی از عوامل خود گفت به سید حسن مدرس بگوید این‌قدر پا روی دم من نگذارد. مدرس در پاسخ گفته بود «به شاهزاده بگویید مدرس گفت من هرجا پا می‌گذارم دم حضرت والاست. مرا در این امر تقصیری نیست». حالا حکایت ماست، ما به عنوان تشکل و اعضاء آن،  قصد دخالت در سیاست نداریم سیاست در امور ما دخالت کرده و صنعت و کشور را به خاک سیاه نشانده است و اگر در پی‌گیری مقاصد اقتصادی به موانع سیاسی برخورد می‌کنیم ما بی‌تقصیریم چرا که به قول مدرسِ شجاع و هنرمند طنزپرداز فقید عمران صلاحی هرجا گام می‌گذاریم با مناطق «دم‌گذاری شده» مواجه می‌شویم.

ج-شبه برنامه‌ها

با توجه به محدودیت‌های اجرائی تشکل‌های صنفی، اگر نخواهیم دچار گنده‌گویی‌های رایج انتخاباتی شویم، دو کار عمده می‌توان در این تشکل‌ها به شرح زیر انجام داد‌.

 1) تبدیل تشکل به سازمانی پویا، شفاف و پاسخ‌گو در مقابل اعضا

* در این راستا سندیکا لازم است در سازماندهی خود به بهره‌وری و اصول هزینه-فایده توجه کافی مبذول دارد. اینجانب حضورم در سندیکا به مجامع عمومی محدود بوده و برای پیشنهاد برنامه عملی در این خصوص نیاز به مطالعه و بررسی بیشتری دارم که درصورت انتخاب شدن در طی سه ماه میسر خواهد بود.

* نکته دیگر تقویت رابطه اعضاء با سندیکا است. هم اکنون سندیکا در ارتباط با اعضاء، آن قدر دست بگیر دارد و آن چنان به هر خدمتی به عنوان یک منبع درآمد نگاه می‌کند که رابطه اعضاء با آن از همدلی و حالت تشکلی خودیْ ، خارج و به رابطه مشتری و  مؤسسه‌ای انتفاعی که  به هیچ وجه حاضر نیست گامی رایگان برای کسی بردارد بدل شده است. این روش باید عوض شود. حق عضویت سندیکا در مقایسه با تشکل‌های هم سنگ خود مانند انجمن سازندگان تجهیزات نفت ایران ( استصنا) 4 تا 6 برابر است درحالی که آنها به هیچ وجه چنین برخورد کاسبکارانه‌ای با اعضاء خود ندارند. 

* تجربه شخصی‌ام در جریان این انتخابات به من می‌گوید که سندیکا گوش شنوایی برای شنیدن انتقادات ندارد و دچار جمود شده است. روحیه انتقاد و انتقادپذیری را باید در سندیکا برقرار نمود.

* بهتر است پست‌ها در سندیکا به نحو منصافه‌ای توزیع شده و در مدت معینی مثلاً یک سال چرخش پست‌ها انجام شود. بدین ترتیب بازده مدیران بیشتر و تعداد افراد کارآزموده و پخته افزایش می‌یابد.

*شواهد و قراین نشان می‌دهد در سندیکا گروه‌بازی حاکم است. وجود چنین جوی فضای کار را مسموم می‌کند و بین گروه‌های رقیب رقابت‌های ناسالم و مخرب به جریان می‌افتد. لازم است با گروه‌گرایی مبارزه شده و جمع‌گرایی و هم‌گرایی و شایسته‌سالاری رواج یابد.

2)رساندن پیام و نیازهای قاطبه اعضاء به گوش مسئولین و اولیای امور و تلاش برای تأثیرگذاری در تصمیمات

* در این راستا باید به این حقیقت تلخ اشاره کرد که -کارآفرینان و تشکل‌های کارفرمایی ما دچار محافظه‌کاری مزمن هستند. این بیماری مختص این دوره هم نیست. در اواخر دهه 40 و اوایل دهه 50 که دخالت‌های نابه‌جای شاه در امر اقتصاد و امور اجرایی به حد اعلی رسیده بود و او دیگر خدا را بنده نبود و پشت سرهم تصمیمات مطالعه نشده و اوامر ملوکانه‌ی بی‌پایه و اساس  به دست‌اندرکاران اقتصادی صادر می‌کرد، کارآفرینان در خفا  صد در صد مخالف بودند اما در ظاهر از ترس مغضوب شدن، در روزنامه‌ها و جراید سانسورزده، در تعریف و تمجید از فرمایشات نبوغ‌آمیز شاهنشاه آریامهر گوی سبقت از یکدیگر می‌ربودند. نتیجه این طرز برخورد بر همگان روشن است و ای بسا اگر درها برای انتقاد باز بود سیستم به خودترمیمی دست می‌زد و هنوز بودند آنهایی که مجبور به رفتن شدند. 

کارآفرینان و تشکل‌های کارفرمایی باید سیاست «آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه» را کنار بگذارند. این به نفع قدرت و سیاست هم هست به همین دلیل ساده که نبودش در گذشته به زیان قدرت مسلط زمانه تمام شد. اگر تاریخ توسعه کشورها را هم نگاه کنید می‌بینید که کارآفرینان آنها با اتخاذ مواضع رادیکال نفش بسزایی در توسعه میهن‌شان ایفا نموده‌اند. نگاهی به مطالب نشریه سندیکا نیز این موضوع را به خوبی نشان می‌دهد. نشریه، زمانی که آقای سیاسی سردبیرش بود این قدر محافظه‌کارانه عمل نمی‌کرد.

* قرارداد تیپ جامعی توسط انجمن صنفی تولید کنندگان تابلوهای برق ایران تهیه و توسط هیئت مدیره آن تصویب شده است. این قرارداد برای تمام محصولات تولیدی که با تنظیم قرارداد فروش عرضه می‌شوند قابل تسری و تعمیم می‌باشد. مشکل ما قبولاندن آن به شرکت‌ها و ارگان‌های دولتی و در مواردی حتی خصوص است. لازم است از تمام ظرفیت‌های سندیکا برای به کرسی نشاندن این قرارداد و قراردادهای مشابه برای سایر صنف‌ها، نزد بخش دولتی استفاده شود.

*مسائل اعضاء در زمینه مشکلات واردات، تأمین ارز برای خرید مواد اولیه،  تأمین نقدینگی، بی‌ثباتی قیمت‌ها، مشکلات داخلی و خارجی صادرات، بی‌ثباتی مقررات، ناپایداری و ناترازی برق و آب و گاز، سیل مهاجرت و مشکلات تأمین نیروی انسانی کاردان، و ... بر همگان روشن است. سندیکا باید از طریق دیدارهای خصوصی با اولیای امور و رسانه‌های در اختیار راه حل‌های عملی و کارشناسی و مشفقانه برای حل این معضلات ارائه نماید و اگر در این میان متوجه شد که «گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من، آنچه البته بجایی نرسد فریاد است» ناامید نشود چرا که در شرایط کنونی وظیفه‌ای غیر از آن ندارد.

پایان

06/06/1404

پیوست: رزومه